http://hdl.handle.net/20.500.12416/62 Kamu Hukuku Tezlerini İçerir. Wed, 28 Oct 2026 17:47:06 GMT 2026-10-28T17:47:06Z http://hdl.handle.net/20.500.12416/7111 Hukuka itaat yükümlülüğü ve sivil itaatsizlik Ulusoy, Zeynep Özge Bu tez, hukuka itaat yükümlülüğü ve sivil itaatsizlik arasındaki bağlantıyı Sokrates'in felsefi düşüncelerine de başvurarak anlamayı amaçlamaktadır. Sokrates'in Savunması, hukuka olan bağlılığın sınırlarını ve adaletin nasıl sağlanması gerektiğini sorgulamaktadır. Tez, hukuka itaat yükümlülüğünün önemini vurgularken, sivil itaatsizliğin adaleti arama ve toplumsal değişim taleplerini dile getirme hakkını temsil ettiğini göstermektedir. Ayrıca, toplum sözleşmesi, minnettarlık anlayışı ve fair play düşüncesi gibi kavramlar da bu bağlamda ele alınmaktadır. Bu tez, hukuka itaat yükümlülüğü ve sivil itaatsizlik arasındaki karmaşık ilişkiyi anlamak ve adaletin sağlanması için nasıl hareket edilmesi gerektiğini tartışmak amacıyla yapılmış bir çalışmadır.; This thesis aims to understand the connection between the obligation to obey the law and civil disobedience with the help of Socrates' philosophical thoughts. Socrates' Defense questions the limits of obedience to law and how justice should be achieved. While emphasizing the importance of the obligation to obey the law, the thesis shows that civil disobedience represents the right to seek justice and voice demands for social change. In addition, concepts such as the social contract, the concept of gratitude and the idea of fair play are also discussed in this context. This thesis is an attempt to understand the relationship between the obligation to obey the law and civil disobedience and to discuss how to act to achieve justice. Sun, 01 Jan 2023 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/20.500.12416/7111 2023-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/20.500.12416/7110 Yargı kararları ışığında vergi hukukunda tebligat Kürüm, Veysel Kerem Sun, 01 Jan 2023 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/20.500.12416/7110 2023-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/20.500.12416/7109 Mülkiyet hakkının sınırlandırılma nedenlerinden biri olarak kamu yararı Eser Kapçak, Merve Müzeyyen Mülkiyet hakkı, insanoğlunun en temel haklarından birisidir. Mülkiyet hakkına getirilecek olan sınırlandırmaların keyfiliğini önlemeyi teminen bu hak anayasa, kanun ve uluslararası sözleşmelere taşınmıştır. Çalışmamızda mülkiyet hakkı incelenerek mülkiyet hakkının sınırlandırılmasında sıkça kullanılan "kamu yararı" kavramının ne olduğuna, yasalardaki ve uluslararası mahkeme ve uluslararası sözleşmelerdeki yerine değinilmek suretiyle kamu yararının sınırları belirtilmiştir. Mülkiyet hakkının sınırlandırılmasının anayasalar, Anayasa Mahkemesi kararları, Yargıtay ve Danıştay kararlarındaki yeri ortaya konulmuş ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin bu konudaki tutumu incelenmiştir. AİHM' nin mülkiyet hakkına yapılan müdahalelerde kullanmış olduğu üç kural analizine yer verilerek devletlerin mülkiyet hakkının korunması yönündeki yükümlülükleri ele alınmıştır. Ayrıca AİHM tarafından devletlere tanınan geniş takdir marjı incelenerek, AİHM' nin tutumuna yer verilmiştir. Çalışmamızın sonunda, hukuk devleti ilkesinin bir gereği olarak yasaların kamu yararı amacı için yapılması gerektiği sonucuna ulaşılmış ve hukuk devleti olarak yasama işlemlerinin kamu yararını amaçlaması gerektiği tespitine varılmıştır. Bu hususun Anayasa Mahkemesi tarafından hukuk devletinin unsurlarından biri olarak kabul edildiği ortaya konulmuş olup AİHM tarafından devletlere tanınan geniş takdir marjının sınırsız olmadığı, iç hukukumuzda takdir yetkisinin yasal sınırlar içinde ve gerekçeli, eşitlik ilkesine uygun olarak kamu yararı amacıyla kullanılması gerektiği, takdir yetkisinin kullanımının idari işlemin yetki, sebep, konu, maksat ve şekil unsurlarının hukuka aykırı olup olmaması bakımından yargısal denetime tabi olduğu sonucuna varılmıştır. Anahtar Kelimeler: Mülkiyet hakkı, kamu yararı, hukuk devleti.; The property right is one of the most fundamental human rights. In order to prevent the arbitrariness of limitations to be brought to the property rigt, this right has been transferred to the constitution, laws and international conventions. In our study, by examining the property right, the limits of the public interest are stated by referring to the concept of "public interest", which is frequently used in the limitation of the property right, and its place in the laws, international courts and international agreements. The place of limitations on ownership in constitutions, Constitutional Court decisions, Supreme Court and State Council decisions has been revealed and the attitude of the European Convention on Human Rights and the European Court of Human Rights on this issue has been examined. The obligations of states to protect the property right are discussed by analyzing the three rules used by the European Court of Human Rights in the interventions to the right to property. In addition, the wide margin of appreciation granted to the states by the European Court of Human Rights has been examined and the position of the European Court of Human Rights has been included. At the end of our study, it was concluded that as a requirement of the rule of law, laws should be made for the purpose of public interest and it was determined that the legislative acts should aim for the public interest as a state of law. By revealing that this issue is accepted by the Constitutional Court as one of the elements of the rule of law, it has been concluded that wide margin of appreciation granted to the states by the European Court of Human Rights is not unlimited, the discretionary power in our domestic law should be used within legal limits and justified, in accordance with the principle of equality, for the purpose of public interest, the use of discretion is subject to judicial review in terms of whether the elements of authority, reason, subject, purpose and form of the administrative act are unlawful or not. Keywords: Property right, public interest, rule of law.   Sun, 01 Jan 2023 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/20.500.12416/7109 2023-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/20.500.12416/7099 Türk-Amerikan hukukunda olası kast kavramı Özel, Yusuf Olası kasıt failin, davranışı nedeniyle suçun kanuni tanımındaki maddi unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen bunların gerçekleşmesini kabullenerek veya kayıtsız kalarak davranışını gerçekleştirmesidir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda olası kasıt ile bilinçli taksirin isteme unsuru yönünden ayrıldığı kabul edilmiştir. Ancak olası kasıt ile bilinçli taksirin ayırt edilebilmesi bakımından hukuki güvenliği sağlayacak şekilde adil bir kıstas getirilememektedir. Söz konusu ayrım esasında gerçeklikle uyuşmayan yapay bir ayrımdır. Bu ayrımın kaldırılması ve olası kasıt ile bilinçli taksirin tek bir manevi unsur türü altında öngörme unsuru bağlantısıyla ortak bir şekilde değerlendirilmesi gerekmektedir. Amerikan ceza hukukundaki pervasızlık kavramı, failin önemli ve haksız bir riskin farkında olmasına rağmen, bunu göz ardı ederek davranışını gerçekleştirmesini ifade eder. Pervasızlıkta göz ardı edilen risk derece ve mahiyet bakımından öyle bir risktir ki, bu riskin göz ardı edilmesi, kanunlara uyan bir kişinin failin yerinde olması durumunda izleyeceği davranışlardan büyük bir sapma teşkil etmelidir. Bu şekilde failin davranışı hakkında normatif bir değerlendirme yapılmaktadır. Model Ceza Kanununda pervasızlık kompleks ve ayrıntılı bir şekilde tanımlanmıştır. Pervasızlığın tanımı içerisinde, aslında Türk ceza hukukunda suçun hukuka aykırılık unsuru altında incelenen hususlara dahi yer verilmiştir. Amerikan ceza hukuku ve Türk ceza hukukunun yaptırım teorileri arasında düşünsel farklılıklar bulunmaktadır. Ayrıca, pervasızlık kavramının henüz güçlü bir teorik altyapısı bulunmamaktadır. Söz konusu kavramın, bu haliyle Türk ceza hukukuna iktibas edilmesi doğru olmayacaktır. Bunun yerine, salt öngörme unsurundan oluşan bir manevi unsur türüne yer verilerek olası kasıt ile bilinçli taksir ortak bir şekilde ele alınabilir.; Dolus eventualis is when the perpetrator, despite foreseeing that the material elements in the legal definition of the crime may occur due to his behavior, performs his behavior by accepting or being indifferent to their occurrence. In the Turkish Penal Code No. 5237, it is accepted that dolus eventualis and conscious negligence are differentiated in terms of the element of volition. However, in order to distinguish between dolus eventualis and conscious negligence, a fair criterion cannot be brought in a way to ensure legal security. The distinction in question is essentially an artificial distinction that does not conform to reality. In American criminal law, the concept of recklessness refers to situations where the perpetrator is aware of a substantial and unjustifiable risk, but disregards it. The risk disregarded in recklessness is such in degree and nature that the disregard of this risk must constitute a gross deviation from the standard of conduct that a law-abiding person in the actor's situation would have observe. In this way, a normative assessment of the perpetrator's conduct is made. Recklessness has a complex definition under the Model Penal Code. There are differences between American criminal law and Turkish criminal law in their approaches to what constitutes blameworthy behavior. Moreover, the concept of recklessness does not yet have a strong theoretical background. It would not be correct to bring this concept into Turkish criminal law in its current form. Dolus eventualis and conscious negligence should be evaluated together with the connection of a cognitive element. Sun, 01 Jan 2023 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/20.500.12416/7099 2023-01-01T00:00:00Z